هوشمند سفیدی در یادداشتی چنین نوشت: «اعتماد» (Trust) بی تردید یک واقعیت روانشناختی و جامعه شناختی بوده و حالتی است که فرد یا گروه نسبت به موضوع، واقعیت، فرد یا گروه دیگر داشته و نسبت به شایستگی و اعتبار او باور و از آن احساس رضایت دارد.
به گزارش ثبات‌نیوز، «اعتماد» را می‌توان یک دارایی نامحسوس بسیار ارزشمند و نوعی قدرت نرم تلقی کرد که امروز وقتی از سطح فردی فراتر می‌رود و در سطح اعتماد بین شهروندان و حاکمان یک سازمان تجلی می‌یابد، می‌تواند قدرتی بیش از یک مال و منال و نیروی انسانی پیدا کند، چیزی که آن را “سرمایه اجتماعی” می‌نامیم. عنصر و سازه اصلی روابط عمومی “اعتماد” است، بی‌تردید، اثربخشی و موفقیت روابط عمومی در گرو ایجاد روابط مبتنی بر اعتماد است و اگر رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد نباشد، رابطه‌ای تحمیلی و غیر ارتباطی است و از ماهیت روابط عمومی به‌دور است؛ زیرا روابط مورد نظر در روابط عمومی، روابط دو طرفه، سودمند، مبتنی بر رضایت و ناشی از نظر مثبت طرفین ارتباط به همدیگر است و چنین رابطه‌ای است که می‌تواند پایدار باشد نتایج مورد نظر برای طرفین ارتباط رقم بزند.
بر پایه این برداشت و باور می‌توان برای روابط عمومی در ارتباط با اعتماد، سه کار ویژه را ملحوظ داشت:
نخست – اعتمادسازی
شاید در یک عبارت ساده بتوان گفت ایجاد اعتماد و اعتمادسازی، یعنی طراحی ارتباط سودمند و دو طرفه بین سازمان و گروههای اجتماعی مرتبط با آن. این نوع ارتباط، نوعی ارتباط نهادی و سازمانی است که می‌توان آن را در زمره اعتماد سیاسی نیز قرار داد، زیرا وجود سطح بالایی از اعتماد سازمانی در یک جامعه، می‌تواند درجاتی از اعتمادسیاسی را نیز در پی داشته باشد.
ناگفته پیدا و پرواضح است که اعتماد در خلأ و بدون وجود سیاست‌ها، نگاه‌ها، عملکردها و سیاست‌های صحیح و خیرخواهانه شکل نمی‌گیرد اما روابط عمومی حتی در تحقق این واقعیات نیز نقش اساسی دارد، مشروط بر آنکه اولاً ؟ باشد و ثانیاً در جایگاه تخصصی و واقعی خود در سازمان / شرکت، نقش‌آفرینی کند.
نکته مهم آنکه چون یکی از ارکان و اصول اساسی روابط عمومی “اخلاق” بوده و در آن مفاهیمی چون صداقت، شفافیت و دقت عناصر اصلی هستند، لذا خود بخود به سمت اعتماد و تولید گام بر می‌دارد اما در عالم واقع، بسیاری از روابط عمومی‌ها، رنگ و بویی از روابط عمومی ندارند، مگر یک نام.
دوم- اعتمادسنجی
روابط عمومی با توجه به حساسیت و دغدغه مندی در زمینه اعتماد و مراقبت دائمی از آن و پیشگیری از کاهش سطح اعتماد سازمانی یا شرکتی، وظیفه دارد تا همیشه و پیوسته نسبت به سنجش اعتماد و سطح و بررسی دلایل افت و خیز آن اقدام کرده و گزارش مستمری را به مدیریت ارشد منعکس کند.
این اقدام هم می‌تواند به طور مستقیم و هم از طریق بررسی سایر پژوهش‌های افکارعمومی حاصل شود. به همین دلیل است که باید روابط عمومی را چشم بینا و گوش شنوای سازمان / شرکت دانست که مدام زنگ هشدار‌باش را به صدا درآورده و به مدیریت می‌گوید “مراقب رفتار خود باش”.
سوم – اعتمادگستری
گسترش اعتماد، وظیفه استراتژیک روابط عمومی است زیرا بدون وجود آن، هر گونه برنامه ارتباطی، مستحق شکست است، لذا طراحی، گسترش فرجام اعتماد، وظیفه مهمی است که نیازمند تخصص ویژه‌ای است، یک روابط عمومی متخصص علاوه بر اینکه باید مدام برنامه مشخصی برای سنجش اعتماد سازمانی داشته باشد و آن را بدون نقص و بی کم و کاست اجرا کند، بلکه باید پیوسته و مستمر، هشدارهای لازم را به مدیران ارشد بدهد.
بر این اساس روابط عمومی و مدیر آن باید همیشه، تصویری تطبیق از وضعیت اعتماد از سازمان و شرکت خود داشته باشد و چشم‌انداز روشنی از آن را به دست دهد.
هر سازمان و شرکتی که به این سه وظیفه اهمیت بدهد و آن را به واقع در دستور کار خود قرار دهد و اجرا کند، بی‌تردید، دارای سرمایه اجتماعی بالایی است که می‌تواند ضامن و مقوم موفقیت آن باشد، اگر می‌خواهید بدانید وضعیت اعتماد در سازمان با شرکت شما چگونه است، لطفاً نگاهی بیندازید به “صندوق سرمایه اجتماعی” سازمان یا شرکت؛ وضعیت چگونه است، کسری ندارید، اندوخته شما افزایش داشته و…
